ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ...!

ಅವರ ಪ್ರಕಾರ
ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ
ಒಂದು ನದಿ,
ಹತ್ತಾರು ಮುಗ್ಧ
ಜೊಂಡುಗಳನ್ನು
ಮುಳುಗಿಸುತ್ತಾ
ಸಾಗುವ ತೊರೆ!
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ,
ಇಡಿ ಎದೆಯನ್ನೇ
ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಅದ್ದುವ
ಕತ್ತಿಯ ಅಲುಗು!
ಮಿಕ್ಕವರ ಪಾಲಿಗೆ
ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ
ನುಂಗುವ ಒಂದು
ಅನಿವಾರ್ಯ ಹಸಿವು!
ಆದರೆ, ಹುಡುಗಿ!
ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ
ಪ್ರೀತಿಯೊಂದು ಸ್ನಿಗ್ಧ
ಹೂವು ಹಾಗು ನೀನೆ
ಅದರ ತಾಯಿ ಬೇರು!

ಅವಳ ನೆನಪು!

ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅವಳ ನೆನಪಾಯಿತು,
ಎದೆಯ ರಕ್ತವನ್ನೇ ಬಸಿದು, ಲೇಖನಿಗೆ ತುಂಬಿಸಿ,
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ,
ನನ್ನ ನೋವನ್ನೇ ಬರೆದೇ ಬರೆದೆ..
ಆದರೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಏನಿತ್ತು!?
ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿತ್ತು!!

ನನ್ನದಲ್ಲ...

ಆಗೆಲ್ಲಾ ಅವನ ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ನನ್ನದೇ ಬಿಂಬವಿರುತ್ತಿತ್ತು
ಈಗೀಗ ನನ್ನೆದೆಯ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲೂ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ

ನನ್ನೊಳಗೇನಿತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಅವನಲ್ಲದೆ
ನಾನು ಈಗಲೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದೇನೆಯೆ? ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ

ಸತ್ತ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಎಡವಿ ಮುಗ್ಗರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ
ನನ್ನೊಳಗೇನಿದೆ ಬರಿಯ ಕತ್ತಲೆಯಷ್ಟೆ, ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲ

ಅವನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನನ್ನ ಹಕ್ಕಿನ ಮಾತು ಹಾಗಿರಲಿ
ಬೇಸರವಿಷ್ಟೆ ಈ ನೋವು ಸಹ ಅವನ ಸ್ವತ್ತೇ, ನನ್ನದಲ್ಲ!

ತಿರುಗಿ ಬರಲಾರೆ...

ಬಹಳ ಕಾಡುತ್ತಿವೆಯೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು,
ಅವನ್ನು ಬದುಕಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೂಡ ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆಯೆ!?
ತಿರುಗಿ ಬಾ ಎಂದರೆ ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಬರಲಿ ಹೇಳು
ನನ್ನ ಈ ಕತ್ತಲ ಗೋರಿಗೇನು ಬಾಗಿಲುಗಳಿವೆಯೇ!?

ಕಾರಣಗಳು

ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಕಾರಣ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗಿನ ಮುನಿಸು
ತೀರ ಬಾಲಿಶವಾಗಿ ಹಿಂದು ಮುಂದು ಯೋಚಿಸದೇ
ಆ ಹುಡುಗ ಸೀದ ನೇಣ ಕುಣಿಕೆಗೆ ಕೊರಳೊಡ್ಡಿದ್ದ
ಇದ್ದೊಬ್ಬ ಕುಡಿಯ ಸಾವಿನ ಹೊಡೆತ ತಾಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ
ಮತ್ತೆ ಚಿಗುರುವ ಭರವಸೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅವರಲ್ಲಿ
ಆ ಚಿತೆಯ ಬೆಂಕಿ ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ಸುಡದಿರಲಿಲ್ಲ
ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೇ ದಿನ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು
ಮಗ ಕಾಲವಾದ ಮರದ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಗೆ
ತಾವೂ ನೇತು ಬಿದ್ದರು ಹಗ್ಗದ ತುದಿಗೆ
ಇವರ ಬದುಕು ಬಾಳಲಾರಷ್ಟು ನಿಕೃಷ್ಟವಾಗಿತ್ತೆ?

ಮುಂಬಯಿಯ ರೈಲು ಸೇತುವೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ
ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕ, ಮುಗ್ಗಲು ಹಿಡಿದ ಬಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ
ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬಟ್ಟಲು
ತೆವಳುತ್ತಿದ್ದ ಜನರಿಂದ ಜನರೆಡೆಗೆ ಕೊಳೆತ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ
ಆದ್ರವಾಗಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾ, ಕರುಣೆಯ ಕೈಗಳಿಗಾಗಿ
ನೂಕ ನುಗ್ಗಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು ಆತನಿಗೆ
ಸಾಯಲು ಸಾಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ ಈ ಸಂಪತ್ತು, ನೋವು ?

ನಾನವಳನ್ನು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ..!!

ನಿಜವಿದು ನಂಬುವುದಾದರೆ ನಂಬು
ನಾನವಳನ್ನು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ
ಎದೆಯಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೋ ಮಣ್ಣಾಗಿದೆ,
ನಾನವಳನ್ನು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ

ಬದಲಾದ ಹವೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ್ಣಾಗಿದ್ದೇನೆ
ಚಹರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದೆ
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗಿದ್ದೀಯ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಡ
ನಾನವಳನ್ನು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ

ನನ್ನ ವೇಷ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಗ ಬೇಡ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಡ
ಹೀಗೆ ಬಿಡುಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೋಡಬೇಡ
ನಾನವಳನ್ನು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ

ಇವಕ್ಕೇನು ಭ್ರಮೆಯೇ, ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ
ನಿದ್ರೆ ಬಾರದೇ ಕಾಡಿಸುತ್ತದೆ
ಕಡೇ ಪಕ್ಷ ಅವಕ್ಕೂ ತಿಳಿಯದೇ
ನಾನವಳನ್ನು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ

ನೋವಿನ ದುರ್ಗಂಧವಾಗಿ
ನೀರವತೆ ಮನದೆಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತಿದೆ
ಒಳ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಬರೆಯಬಾರದೆ
ನಾನವಳನ್ನು ಮರೆತು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ..!!

ನಿಂತ ಬದುಕು..

ಸ್ವಾಥ೯ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಅಥ೯ವಿರದೆ ಹೋದ
ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ದುಖಿಃಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ

ಮುಳ್ಳುಗಳು ಸಾಕೆನಿಸಿವೆ ನನಗೆ, ನನ್ನದೇ
ಎದೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಹೂ ಅರಳಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ

ವಿನಾಕಾರಣವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ಬೇಡವಾಯಿತು,
ಈಗ ಕಾರಣವಿದ್ದರೂ ದ್ವೇಷಿಸುವುದನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ

ಅವರವರ ಹಣೆಬರಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಲಿ,
ಅವರಿಗಾಗಿ ನನ್ನ ಹಣೆಯನ್ನು ಬರಿದಾಗಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ

ಅವರ ನೋವುಗಳನ್ನು ಓದಿ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥನಾದೆ,
ಇದೀಗ ನನ್ನದೇ ಸಾಲುಗಳನ್ನ ಬರೆಯುವುದನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ..